+
نوشته شده در پنجشنبه دهم شهریور 1390ساعت 13:42  توسط زینب صالحی
|
سير تکاملى هنر ايرانى را در ريشه حوادث تاريخى اين کشور مى توان يافت.
بنظر مى رسد که آب و هواى متفاوت ايران اثر خود را بر ساکنان اوليه اين
سرزمين در پيدايش هنرهاى گوناگون در دوره هاى تاريخى گوناگون داشته است.
کوهها , صحراها و پديده طبيعى ايران هستند که از ميان آنها دسته هاى هنرى
گوناگون زمانهاى قديم به پا خواسته اند فلات ايران باقيمانده کوهاى قديمى
محل سکناى آريانهاى اوليه به قدمت ده هزار سال پيشين بوده است.
خانه ها قدمتى بين 6 تا 8 هزار سال دارند. بقاياى اين آثار در دو دامنه کوه
ايران با سلسله جبال البرز و زاگرس قرار دارند حفارى هاى باستان شناسان در
اين دو منطقه , آثار هنرى بسيار مهمى مشتمل بر نقاشى هاى غارنشينان ,
لوازم خانه و ابزار فلزى , سفالى ابزار جنگى مى باشد.
کوههاى زاگرس مرکز عشاير گوناگون بوده است. بدون شک بيشتر عناصر فلزى هزاره
دوم که امروزه مشهود هستند در نواحى لرستان بوده است مقادير متنابهى از
اين آثار در موزه فرهنگى باستانى لرستان در معرض ديد قرار دارد ديگر منطقه
کوهستانى ايران که در تاريخ هنر ايران بسيار مهم مى باشد و آثار هنرى بسيار
مهمى در دامنه آن پيدا شده ؛ سلسله جبال البرز مى باشد. دامنه شمالى اين
رشته کوه , مازندران و گيلان , محل سکناى نژادهاى قديم ايران مى باشد.
ظروف فلزى اوليه از جنس مارليک در تپه اى به همين نام در رودبار در منطقه
گيلان , متعلق به سه هزار سال قبل از ميلاد مسيح مى باشد. اين ظروف که از
طلا و نقره و فلز ساخته و آراسته شده اند , معرف نژادى هستند که باستان
شناسان اعتقاد دارند که با گروه هند و اروپايى – مستقر در فلات ايران ,
امپراطورى قدرتمند مادها را در اول هزار قبل از ميلاد پايه گذارى کردند.
در کناره انتهايى صحراى ايران نزديک کاشان – در ناحيه اى بنام سيالک ,
ردپاى اوليه ساکن در نواحى مرکزى ايران پيدا شده است سيالکها وسايل خود را
از سنگ مى ساختند و به تدريج از سنگ تيز استفاده کردند. ذوق هنرى اين مردم
در کنده کارى هاى روى استخوان که براى اولين بار انجام شده , نمايان است.
در ابتداى اولين هزاره قبل از مسيح , تفاوت زيادى بين تمدن شمال غربى مثل
قفقاز و نواحى شرقى آناتولى وجود داشت اين دوره فرهنگى بعنوان تمدن اورارتو
شناخته مى شود. تحقيقات باستان شناسى در اين زمينه , در نواحى مانند
آذربايجان , اصفهان , شيراز و حومه تهران , شامل قلعه ها و استحکامات اين
تمدن , و آثار هنرى ارزشمندى مى باشد. يکى از قديمى ترين آثار , اورارتو ؛
باقيمانده قلعه بسطام در اطراف درياچه اورميه در غرب آذربايجان شامل اتاقها
, سرلاب ها , برج نگهبانى , و مغازه ها و ساير قسمتها مى باشد. دو آسياب
آبى نيز که با آب رودخانه نزديک کار مى کردند , کشف شده است.
در حفارى هاى اين قلعه تاريخى کردبندهايى , حلقه هاى شيشه اى , مهرهاى
سفالى , و وسايل سفالى و جنگ افزارهاى از سنگ هاى ريز سمبل ساکنين شمال
غربى ايران بدست آمده است. مهمترين اثر کشف شده در اين قلعه ؛ کتيبه بارست
خط هيروگليف است ,که نشان مى دهد تمدن اورارتو داراى حروف نوشتارى ويژه اى
بوده اند.
نکته جالبى که در مطالعه هنر ايرانى بنظر مى رسد اين است که , هنر ايران
مستقل از مکان و زمان پيدايش منعکس کننده روحيه و تمايلات ايرانى ها مى
باشد نکته ديگرى که بنظر مى رسد, تنوع آثار هنرى است اين امر نشان مى دهد
ايرانيان باستان , در مناطق مختلف مهارت هاى بالايى داشته اند.
معمارى در زمانهاى مختلف از ابتداى عصر امپراطورى مادها از شکوه و عظمت
بالايى برخوردار بوده و رو به پيشرفت گذاشت. در اواخر اين مرحله تاريخى ,
معمارى دوره اسلامى با تجهيزات و سليقه اى به شيوه ساسانيان , از چنان جلوه
اى برخوردار بود که در دنيا کم نظير مى باشد. در همان زمان هنرمندان
مسلمان ايرانى , طاق ها , دست نوشته هاى تزئينى و طرحهاى رنگى بسيار متنوع
باشکوهى در مناطق مذهبى ساخته و ايجاد کردند. پيشرفت ساير هنرها مانند
کارهاى فلزى , منسوجات , کارهاى شيشه اى , نقاشى , سفالگرى و ساير اثار
هنرى – ملى ايران , مدت زمانى به طول انجاميد. گاهى اتفاقات تاريخى , جنگ ,
پيروزى , هجوم بيگانگان , انزوال و فرمانروايى پادشاهان , اتفاقات طبيعى ,
خشکسالى , قحطى و زلزله اثر خود را بر سير و پيشرفت آثار هنرى بجاى گذاشت.
جداول تاريخى به شناخت تاريخ اتفاقات هنرى کشور , شکل گيرى , تحول و توسعه آنها کمک مى کند:
5 هزار سال قبل از مسيح ايرانيان که اين نسل که زمستانها و تابستانها کوچ
مى کردند , شروع به ساخت خانه هاى سفالى کردند ابزارهاى سنگى پيشرفت کرده و
با افزودن قسمت هايى از جنس استخوان تکميل شدند , وسايل خانه با رنگ هاى
قرمز و مشکى رنگ شده و در آتش پخته مى شدند.
در طى 4000 سال قبل از مسيح ساکنان زاگرس دهکده ها را ساخته و به تدريج
بصورت متراکم زندگى کردند و معمارى ايجاد شد. ابزارهاى جنگى در اين مناطق
همچنان از سنگ بود ولى در پايان اين عصر شمشير و خنجرهاى فلزى , کتيبه ها
با دست خط هاى اوليه ايلاهيس بوجود آمد
3000 سال قبل از ميلاد مسيح , سنگ سفيد , قير و انواع ديگر سنگ ها براى
ساخت ابزار هنرى استفاده مى شد. ظروف سالى آبى تيره و زغالى رنگ رواج يافت.
سلاحهاى فلزى در مناطق مختلف ايران مثل شوش و نهاوند استفاده شد و زيورهاى
مختلفى از طلا , عقيق و لاجورد ساخته شد.
در دو هزار سال قبل از ميلاد مسيح , آمدن آريانها به فلات ايران مهمترين
اتفاق بوده که در آن زمان هنر فلز به اوج اهميت خود رسيد ساخت سفالهاى نازک
در نواحى البرز و همسايگانش گسترش يافت و ساختمانهاى مجللى با ديوارهاى
آجرى يا آجر از سفال پخته شده , با نقاشى هايى با طرحهاى از انسانها و
برجهاى فلکى , درختان و ساير شکلها تزئين گشت. شهرنشينى توسعه يافته و کنده
کارهاى سنگى به مرحله اى رسيد که زيبايى به شوش بخشيد. در اين زمان ,
اقوامى مانند آريانها , مادها و پارس ها در زاگرس سکنى گزيدند.
در هزاره اول قبل از ميلاد: بدليل عدم دسترسى به اسناد باستانشناسى دوران
سياه پيشينه تاريخى ناميده مى شود. يافته هاى جديد اطلاعاتى درباره اين دهه
مى دهند. در اين زمان چوپانان و کشاورزان ثروتمندى در دامنه هاى البرز
زندگى مى کردند و وسايل فلزى ارزشمند و آثار سفالگرى کنده کارى شده
ارزشمندى داشتند.
در قرن 6 و 7 قبل از مسيح بدليل مهاجرت انبوه نژادهاى متفاوت به فلات ايران
مانند سيتل , اوراتوس , مانيل , کاستيس , مادها و پارس و در نهايت ايجاد
امپراطورى هخامنشى و بدليل سازمان دهى مرکزى ايران به دوران تاريخى وارد
شد. از اين زمان به بعد مطالعات بصورت زمان بندى شده و طبقه بندى نگهدارى
شده اند.
کتيبه هاى با دست خط هاى سه زبان , پارسى – ايلامى و آکادى از دوره هخامنشى
بجاى مانده و مدارک ارزشمندى شکوه عظمت ايرانى را نشان مى دهند.
دوره هاى هنر بصرى ايران به صورت زير خلاصه مى شود.
هخامنشى 550 -350 قبل از مسيح : کارهاى ارزشمندى در معمارى و ساير هنرها در
دوران هخامنشى ايجاد شد فرمانروايى هخامنشيان بعد از اشغال ايران توسط
اسکندر مقدونى منقرض شد.
سلوکيان , پارتيان ها (312 – 91 قبل از مسيح) اولين سلجوقه پادشاهى سلوکيان
را تأسيس کرده بعد از شکست سلوکيان , فرهاد دوم (129 قبل از ميلاد)
امپراطورى پارتيان را تأسيس کرد و اين سلسله تا 224 ميلادى وجود داشت.
ساسانيان 642 – 224 ميلادى :
بسيارى آثار ارزشمند و گوناگون از اين عصر به جاى مانده که در تاريخ هنر
ايران جايگاه بخصوصى دارد. انقراض آخرين پادشاه ساسانى (يزدگرد سوم) توسط
هجوم عربها پايان اين عصر و آغاز تاريخ جديدى براى ايران بود.
اسلام آغازين (1000- 651 ميلادى)
داستان هنر در سالهاى عصر اسلام قابل توجه مى باشد. پس از ساير دوره هاى تاريخى , هنر اسلامى به نقطه اوج خود رسيد :
اين سالها عبارتند از :
عصر سلجوقيان 1157 – 1000 ميلادى
عصر مغول ها 1502 – 1370
عصر صفويان 1772 – 1491
و دوره جديد از سال 1772 ميلادى تاکنون
+
نوشته شده در یکشنبه سی ام خرداد 1389ساعت 10:35  توسط زینب صالحی
|
شهرستان يزد مركز استان يزد بوده و در دره اي وسيع و خشك و محصور بين رشته كوههاي شيركوه و خرانق قـرار گـرفته اسـت. ايـن شهـر از شمال به شهرستان اردكان و از شرق به شهرستان بافق و از جنوب به شهرستان تفت و از غرب به استان اصفهان محدود گشته است.
اين شهر از قرن پنجم رو به گسترش نهاد و اتابكان سهم به سزايي در آباداني اين شهر ايفا كردند. اكثر دانشمندان قرن هفتم و هشتم براي در امان ماندن از هجوم مغول اين شهر را مركز فعاليت خود قرار دادند. اين شهرستان اماكن ديدني و جاذبه هاي جهانگردي متعددي دارد كه از مهم ترين آنها ميتوان به مسجد كبير يزد، مسجد جامع فهرج، بقعه سيد ركن الدين، مجموعه باغ دولت آباد، تكيه و مسجد امير چخماق، آب انبار شش بادگيري، آتشكده و برج باروي قديمي و ... اشاره كرد.
معرفی خانه های تاریخی استان یزد
خانه امید سالار
این خانه در محله قدیمی "دروازه میدان" شهرستان ابرکوه قرار دارد و مربوط به دوره قاجار است. ورودی بنا در سمت جنوب غربی است. بالای در ورودی، یک برج چهار گوش قرار دارد که در ضلع جنوبی دارای یک ورودی است. بعد از ورودی و برج سردر، هشتی که پوشش سقف آن کلاه فرنگی است، قرار دارد. راهروهای طویل و مانند، دسترسی به حیاط و فضاهای اطراف را میسر می سازد.فضاهای جبهه شمالی در دو طبقه ساخته شده اند. طبقه اول شامل یک سه دری در وسط، دو راهرو و دو اتاق در طرفین است. پشت این ردیف، یک سری اتاق با ابعاد بزرگ تر وجود دارد. در طبقه دوم نیز یک سه دری در وسط و دو اتاق در طرفین قرار دارد. سقف اتاق سه دری، اتاق های طرفین آن و همچنین ایوان ستون دار جلو از چوب است. دو ستون این ایوان هشت ضلعی با سر ستون چهار گوش، مقرنس کاری شده است و چهار ستون چهار ضلعی در طرفین آن قرار دارد. در سه طرف آن نیز نیم ستون هایی است که در نمای رو به حیاط، با گجبری و سیم گل نارنجی رنگ تزیین شده است.
تزیینات نمای ضلع شرقی و غربی حیاط شبیه یکدیگر است و به صورت مقرنس کاری در سردر برخی فضاها است و کمی بالاتر از آن نقش برگ، ساقه و گل به شکل تقریباً اسلیمی در درون قابی چهارگوش دیده می شود. در نمای ضلع جنوبی حیاط نیز تزیینات گچبری به شکل حرف پنج با گل هایی در داخل آن دیده می شود. در ضلع شمالی نیز تزیینات گچبری به چشم می خورد. در جبهه جنوب غربی و شمال شرقی بنا، دو برج دیده بانی وجود دارد. در شمال خانه، باغ "خورشید خانم" قرار دارد.
در جبهه شمالی غربی راه پله (برای دسترسی به طبقه دوم و پشت بام)، در جبهه جنوب شرقی مطبخ، در جبهه جنوبی یک سه دری با چهار درگاه و در جبهه جنوب غربی انبار خانه به چشم می خورد.
خانه تقدیری
این خانه در بخش "مرکزی" شهرستان اردکان واقع مربوط به عصر قاجار است. بنای این ساختمان از خشت، گل، آجر و به سبک معماری سنتی ویژه مناطق کویری، با حیاط مرکزی است
در این بنا اتاق های سه دری، پنج دری و تالاری در ضلع جنوبی عمارت که متصل به بادگیر یک طرفه ویژه منطقه اردکان و میبد است، دیده می شود. مانند سایر خانه های سنتی این استان، در زیر تالار خانه، زیرزمین قرار دارد.
خانه امامزاده ای
خانه امامزاده ای در محله "مصلی عتیق" شهرستان یزد قرار دارد و متعلق به دوره قاجار است. این خانه، نمونه بارز معماری سنتی و معرف هنر، ذوق و توانایی معمار یزدی است. اسکلت این بنا از خشت خام وگل و در جای جای آن به منظور استحکام و زیبا سازی از آجر استفاده شده است. این بنا دو طبقه است و کلیه قسمت های لازم برای زیست یک خانواده مرفه را دارد
طبقه تحتانی شامل باغچه بزرگ، نارنجستان، عمارت حوضخانه، یادگیر و انبار است. طبقه فوقانی اتاق های مسکونی، آشپزخانه، اصطیل، ساختمان مخصوص مستخدم و سرایدار، چاه و چاه خانه را در بر می گیرد. در تابستان اکثراً از طبقه تحتانی استفاده می شد..
خانه آقا زاده ابرقو
این خانه در محله "دروازه میدان" شهر ابرقو قرار دارد و مربوط به دوره قاجار است. مالک و بانی خانه شخصی به نام "سید حسین ابرقویی" است. خانه آقا زاده نیز مانند سایر خانه های منطقه کویری به صورت حیاط مرکزی است و عمارت آن در سه جبهه و به منظور استفاده در فصول مختلف بنا شده است.
در یک جبهه تالار، پنج دری، خیشخان و بادگیر و در جبهه دیگر، اتاق های سه دری، پنج دری قرار دارد. مجاور کوچه "کلیاس" نیز ورودی، راهروها و تعدادی اتاق سه دری واقع شده است. مصالح ساختمان خشت، گل و آجر است. کف حیاط به صورت سنگ فرش (قلوه سنگ) بوده که بخش هایی از آن هنوز باقی مانده است.
یکی دیگر از بخش های این خانه اتاق "شکم دریده" آن است و در انتهای آن اتاق پنج دری قرار دارد. زیر پاکار سقف، مقرنس های گچی به صورت قندیل تزیین شده است. مجاور آن نیز، عمارت کلاه فرنگی قرار دارد که با گچبری های ظریف تزیین شده است. مساحت این خانه هشتصد و بیست متر مربع و زیربنای آن پانصد و بیست وهشت متر مربع است. بادگیر دو طبقه این بنا در بافت اطراف چون یک نشانه شهری قوی است و به جهت یابی مسیر در نواحی مختلف بافت، کمک
می کند.
خانه موید علایی
خانه موید علایی در خیابان امام خمینی شهر یزد و نزدیک مجموعه تاریخی امیر چقماق قرار دارد و همین امر، این ساختمان را از سایر خانه های قدیمی مشابه متمایز می سازد این خانه مربوط به دوره قاجار و محل سکونت دکتر "سید حسین علایی" فرزند "آقا سید یحیی موید علایی" بود.
مدخل ساختمان با در چوبی قدیمی و سردری بزرگ، به یک هشتی با پوشش گنبدی می رسد که سقف هشتی با گچ کاربندی شده است. هشتی یک ورودی به حیاط بیرونی دارد. یک ورودی دیگر با راهرویی نسبتاً طولانی و کم عرض به حیاط اصلی ساختمان راه می یابد. در ضلع غربی بیرونی ساختمان، اتاقی با در چوب خورشیدی قرار دارد و فرم ساخت آن نشان می دهد که بیرونی خانه قبل از اندرونی آن، ساخته شده است. در ضلع شرقی بیرونی نیز اتاقی در دو طبقه بنا شده است
اندرونی خانه شامل تالار، بادگیر و زیرزمین در ضلع جنوبی، پنج دری در ضلع شمالی و سه اتاق سه دری در ضلع غربی است. طرفین تالار دارای نیم طبقه کم عرض و طبقه فوقانی پنج دری، دارای ایوان سر پوشیده است. در طبقه فوقانی اتاق های سه دری نیز، سه اتاق بنا شده است.
خانه لاری ها
خانه های قدیمی یزد. از جمله خانه لاری ها با توجه به نوع شغل و تمکن صاحب خانه از دو قسمت تشکیل می شد و هر قسمت عملکر ویژه خود را داشت. اندرونی به عنوان ماوا و مسکن محارم و بیرونی به اسکان و پذیرایی میهمانان اختصاص داشت.
معمولاً قسمت عمده بنا را اندرونی تشکیل می دهد: حیاط در مرکز و قسمت های اعیانی نشین به صورت چهار فصل در پیرامون حیاط شکل می گیرد. از قسمت شمالی به عنوان زمستانه و از قسمت جنوبی به عنوان تابستانه استفاده می شد که قسمت اخیر، شامل تالار و بادگیر است. از ضلع شرقی که شامل اتاق آیینه، مطبخ، سرداب و سایر فضاها است به عنوان پاییزه و از ضلع غربی به عنوان بهار خواب استفاده می شد.
در خانه اعیان، معمولاً برای تفنن، فضایی هنری ایجاد می کردند که تزیینات این فضا به وسیله آیینه کاری یا گچبری انجام می گرفت.درها، پنجره ها، ارسی ها و اتاقهای آئینه كاری و نقاشی شده آن یكی از نمونه های زیبا و عالی خانه های اعیانی قرن سیزدهم است. اتاق آیینه کاری این خانه، حدود1286 ه. ق ساخته شد.خانه لاری ها در محله "فهادان" شهرستان یزد قرار دارد و از بناهای دوره قاجاری است. مساحت این خانه حدود هزار و هفتصد متر مربع و زیربنای آن حدود هزار و دویست متر مربع است. از این خانه فعلاً به عنوان محل اداره میراث فرهنگی استفاده می شود قسمت عمده ساختمان، دارای زیرزمین است.






+
نوشته شده در یکشنبه سی ام خرداد 1389ساعت 10:28  توسط زینب صالحی
|